آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک

پیشینه

طرح تاسیس نهادی که بتواند در ایالات متحده آمریکا در راه گسترش هنر سینما و تلویزیون مورد استفاده قرار بگیرد، برای نخسیتن بار در اوایل سال 1927 میلادی در یک میهمانی شام در منزل لوئیس بی مِیر، مُدیر استودیوی اِم جی ام مورد بررسی قرار گرفت. در این میهمانی سه تن از دوستان نزدیک لوئیس- کانرد ناگل (بازیگر) ،فرد نیبلو (کارگردان) ، فرد بیتسون (تهیه کننده)، بهمراه لوئیس موضوع بنیان گذاری نهادی فرهنگی را که کلیه صنعت فیلم بتواند از مزایای آن بهرمند بشود را مورد بحث و بررسی قرار دادند. در راستای همین فکر، یک گروه 36 نفره در روز یازدهم ژانویه 1927 در هتل اِمباسادور، در شهر لس آنجلس نشستی تشکیل دادند. طی این نشست فکر تاسیس “آکادمی بین المللی علوم و هنرهای تصاویر متحرک ( فیلم)” مطرح شد. اما بسیار زود واژه بین المللی از این عبارات حذف شد.

شماری از شرکت کنندگان در این نشست افرادی سرشناس بودند، از جمله این افراد میتوان از لوئیس میر، مری پیکفورد،  سید گراومن، جسی لاسکی، و جورج کوهن نام برد. سرانجام این پشینهاد، مورد تائید اکثریت قاطع این گروه قرار گرفت، و تاسیس آن با پشتیبانی افراد با نفوذ عملی شد. در اواسط ماه مارس همان سال، اساسنامه این نهاد تدوین شد، در روز یازدهم مه سال 1927، یعنی یک هفته پس از آنکه ایالت کالیفرنیا با تاسیس این آکادمی در چارچوب قوانین مربوط به سازمان های غیر انتفاعی موافقت کرد، میهمانی شامی در هتل بالتیمور برگزار شد. در این میهمانی رسمی سازمانی، 300 میهمان حضور داشتند، که 230 تن از آنها با اهدای هر نفر یکصد دلار به عوضیت این نهاد درآمدند. در آن شب تاریخی، “آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک” عضویت افتخاری خود را به توماس ادیسون اهداء کرد. سرانجام و پس از تلاشهای فراوان، این سازمان غیر انتفاعی، تحت نظارت داگلاس فیربانکس، در سمت نخستین مدیر کل آن فعالیت های خود را آغاز کرد.

مراسم اهدای جوایز اسکار- عکس از مایکل کوسینز

نخستین مراسم اهدای جوایز اُسکار

در ابتدا، آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک رقابت های هنری را به پنج حوزه گوناگون تقسیم کرد: تهیه کنندگی، بازیگری، کارگردانی،نویسندگی، و کارشناس تکنیکی (امور فنی تولید فیلم). آکادمی در ابتدا چندین سوئیت را در مجموعه ای نسبتاً کوچک در ساختمان شماره 6912 بلوار هالیود اجاره کرد، و موقتاً ستاد مرکزی خود را در آنجا دایر نمود. سپس در ماه نوامبر 1927 میلادی، ستاد مرکزی آکادمی به طبقه میانی هتل روزولت در بلوار هالیود منتقل شد. در ماه آوریل 1929 یکی از تالارهای هتل به پرده های پیشرفته برای تماشای فیلم، و همچنین وسائل الکترونیکی مانند بلندگو و دیگر لوازم صوتی مجهز شده بود. این تالار به آکادمی امکان میداد تا فیلمهایی را که هنوز اکران نشده بودند، پیش از اکران رسمی آنها، برای شخصیتهای اجتماعی صاحب نفوذ، مانند رهبران کلسیاها، اساتید دانشگاه ها، و دیگر نهاد های آموزشی به نمایش بگذارد. در چنین روزی، یعنی 16 مه 1929، آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک،نخستین مراسم اهدای جوایز اُسکار را در تالار گلستان هتل روزولت برگزار کرد. شرکت تولید فیلم “وارنر بروز” یکی از دو جایزه اسکار را برای ساختن فیلم ” خواننده جاز” از آن خود کرد. جایزه دوم این مراسم به چارلی چاپلین، کارگردان، نویسنده، بازیگر، و تهیه کننده  فیلم “سیرک” اهداء شد. گفتنی است، آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک ایالات متحده در دوران حیات 85 ساله خود راه درازی پیموده است، و فعالیت ها و استعادار خارق العاده ستاره های هنری کم نظیری مانند الزابت تایلور،رابرت دنیرو،آنتونی هاپکینز،و مریل استریپ توسط این آکادمی برسمیت شناخته شده است. برای کسب آگاهی های بیشتر در باره تاریخچه تاسیس، نمودار سازمانی، و فعالیت های کنونی این آکادمی به سایت رسمی این سازمان مراجعه کنید.

در طول تاریخ در بسیاری از جنگها و منازعات استفاده از کودکان سرباز برای بالا بردن شمار جنگ آوران استفاده می شد و می شود. اگرچه در دهه ۱۹۷۰ پیمانهایی برای ممنوعیت استفاده از درجنگ تصویب شد ولی بااین وجود گزارشهای مکرراستفاده گسترده کودک سربازان درجنگ‌ها حکایت دارد.

غالب کودکان سرباز جهان، درگیر گروه های  سیاسی مسلح  مختلف هستند. این گروه ها عبارتند از شبه نظامیان حمایت شده از سوی دولت ها، چریک ها و واحد های تدافعی مورد حمایت دولت ها در مناطق جنگی، گروه های مسلح مخالف با حکومت مرکزی، گروه های مسلح متشکل از اقلیت های قومی، مذهبی و سایر اقلیت ها، و گروه های قبیله ای یا منشعبی که برای دفاع از سرزمین و منابع خود، علیه حکومت ها و یکدیگر می جنگند. این گروهها کم و بیش از کودکان سرباز برای بالا بردن عده و عُده خود بهره می برند.

برخی از کودکان سرباز بین 14 تا 18 ساله هستند و داوطلبانه به عضویت گروه های مسلح درمی آیند. با این حال، تحقیقات نشان داده است که این نوجوانان، به غیر از ورود به جنگ مسلحانه، انتخاب زیاد دیگری ندارند.

استفاده از کودکان سرباز در منازعات  در نیرو های مسلح ارتش کشور ها، از سال 2001 کاهش زیادی پیدا کرده است، اما هنوز در بعضی کشور ها ادامه دارد. نیرو های دولتی هنوز در عملیات جاسوسی، پیام رسانی و پادویی، به طور غیر رسمی از کودکان استفاده می کنند وآن ها را در معرض خطر زخمی شدن یا مرگ، و یا عملیات تلافی جویانه از سوی دشمن قرار می دهند. بسیار دیده شده است که پلیس و نیروهای دولتی به عضویت کودکان در گروه های سیاسی مسلح مشکوک می شوند، و به همین جهت آن ها را دستگیرو بازداشت کرده و تحت شکنجه قرار می دهند، که طی این فرایند بعضی از آنان کشته هم می شوند.

کودکان سرباز عمدتا بین 14 تا 18 ساله هستند و برخی از آنها داوطلبانه به عضویت گروه های مسلح درمی آیند. با این حال، تحقیقات نشان داده است که این نوجوانان، به غیر از ورود به جنگ مسلحانه، انتخاب زیاد دیگری ندارند. از میان فاکتور های دخیل در این انتخاب، می توان از وجود خود جنگ، فقدان تحصیلات و کار، تمایل به فرار از خشونت های خانوادگی، خشونت یا استثمار جنسی نام برد. بسیاری از آن ها نیز به گروه های مسلح می پیوندند تا انتقام کشته شدن اعضای خانوادۀ خود را بگیرند.

استفاده از کودکان سرباز علیرغم ممنوعیت های جهانی همچنان رایج و گسترده است.

هر ساله میلیون ها کودک در جهان مورد استثمار قرار می گیرند اما وضعیت برای آنهایی که به اجبار به خدمت سربازی می روند، بسیار ناگوار است. در کنوانسیون 182 سازمان بین المللی کار، سربازگيری کودکان یکی از “بدترین نوع” کار کودکان از سوی سازمان ملل تعریف شده است. این امر که در سال 1999 تصویب و به امضای 163 کشورجهان رسیدهمچنان مورد نقض قرار می گیرد. سازمان بین المللی کار وابسته به سازمان ملل تخمین زده است که تعداد 218 میلیون کودک کارگر در جهان وجود دارد. به گزارش سازمان بودجه مالی کودکان سازمان ملل یا یونیسف، از این تعداد، 300 هزار نفر کودکان سرباز هستند.

 بر اساس برآورد یونیسف میلیونها کودک زیر 18 سال دربیش از 30 مبارزه در سراسر جهان مورد استثمار قرار گرفته اند حال آنکه بسیاری از کودکان سرباز شاهد بیرحمی های وحشتناکی بوده اند، و بسیاری از آنان خود در انجام این بیرحمی ها دست داشته اند.

 اسماعیل بیا که خود قربانی و بازمانده این پدیده است و خود کودک سربازی مورد سوء استفاده بوده است کتابی در این باره نوشته است ودر کتاب خود، “راه دراز طی شده: خاطراتی از پسربچه سرباز می نویسد: “…کشتن از آب خوردن ساده تر شده بود. نه تنها فکر نمی کردم، بلکه حتی نشانه هائی از پشیمانی نیز در من دیده نشد. یا اینطور به نظر می رسید…”

امانوئل جال نیز کودک سربازی بوده که پیشتر در جنگ داخلی سودان می جنگید. او اینک به فعال سیاسی رپ تبدیل گردیده است از داستان زندگی خود در موسیقی و فیلم مستندش به نام “بچه جنگ” برای تحت تأثیر قرار دادن زندگی ها و پیشبرد صلح و آموزش در وطنش استفاده می کند . جال در سن شش سالگی به اتیوپی فرستاده شد تا به مدرسه برود اما در عوض، به عنوان سرباز برای ارتش آزادیبخش خلق سودان تحت آموزش قرار گرفت. به جای آموزش دروس به آنها تعلیماتی داده شد تا مملو ازکینه و در پی انتقامجویی شوند تا با همتایان مسلمان و عرب خود در شمال که دشمن قلمداد می شدند، بجنگند.

هفت سال بعد، او و سربازان خردسال دیگر ارودگاه را گفته و پس از انتقال به انگلستان در قالب یک برنامه امدادی زندگی جدیدی را شروع کرد. ده سال بعد، پس از تحصیل و اسکان در انگلستان، جال ترانه هایی را در مخالفت با خشونت، قبیله گرایی و برای ترویج صلح و نوعدوستی اجرا می کند. او می گوید که هنوز در درون خود سرباز است، جنگ جدیدی را پیش رو داردکه همانا مبارزه با خشونت با سلاح موسیقی است.

بدنامی ناشی از کودک سرباز بودن هم مشکل عمده ای است که در بسیاری از جوامع آفریقایی تا سالها دامان کودکان سرباز را می گیرد. این امر به ویژه در مورد دختران آزاردهنده تر است. کسانی که علاوه بر انجام نظافت و خانه داری در ارتشها وظایفی رزمی نیز داشتند.

 واسلز که محققی است که تاثیر تجربۀ جنگ بر دختران را مورد مطالعه قرار داده است، می گوید بازگشت به خانه برای دختران می تواند سخت تر از پسران باشد. او می گوید: “بسیاری از آنها باردار می شوند و بچه به دنیا می آورند و بسیاری از آنها دچار مسائل بهداشتی بسیار جدی در زمینۀ تولید مثل، بیماری های مقاربتی، و بدنامی بسیار بیشتر از پسران می شوند.” از آنجایی که جوامع معمولا این دختران را طرد می کنند بسیاری از دختران سرباز در مورد تجربه شان سکوت اختیار می کنند و بیشتر مردم جهان هنوز از دختران سرباز سابق چیزی نمی داند. او می گوید: “تصویری که از کودکان سرباز در جهان تصویر شده است پسری است با یک کلاشینکوف در دست درحالیکه در سیرالئون دختران بخش بزرگی از ارتش بودند و مجبور بودند به هر درخواستی پاسخ دهند.

وسلز میگوید: نتیجتا  غالب دخترانی قبلا  سرباز بوده اند – چه از طریق سرباز گیری و چه بعد از ربوده شدن – و چه در نقش جنگنده یا نیرو های پشتیبانی- سعی در پنهان کردن تجربیات پیشین خود دارند. آن ها بیم دارند نتوانند ازدواج و یا به زندگی عادی برگردند.

چه باید کرد؟

به گفتۀ کارشناسان امر، سازمان های غیر دولتی نقش حساسی در جلوگیری از استفاده از کودکان به عنوان سرباز دارند.

جو بکر، رییس بخش حقوق کودکان دیده بان حقوق بشر می گوید: ” نقش سازمان های غیر دولتی از دو نظر واقعا  اهمیت دارد، یکی از نظر پیش گیری – آن ها در وهلۀ اول تلاش می کنند دولت ها و گروه های مسلح را از به کار گرفتن سربازان کودک باز دارند. و اما از یک نظر دیگر هم نقش بسیار مهمی دارند – وقتی این کودکان از یک وضعیت جنگی خارج می شوند، غالبا  سازمان های غیر دولتی هستند که در توان بخشی و بازگرداندنشان به جامعه و زندگی غیر نظامی، آن ها را یاری می کنند.”

بکر بیش از 10 سال روی مسئلۀ سربازان کودک در سازمان دیده بان حقوق بشر، یک سازمان غیر دولتی مستقر در نیویورک که حامی حقوق بشر است و پژوهش هایی در این زمینه انجام می دهد، فعالیت داشته است. او گفت شاهد پیشرفت های زیادی در تلاش برای متوقف ساختن استفاده از کودکان در جنگ بوده است.

بکر گفت:”نمونه هایی در دست است که نشان می دهد آن چه ما منتشر کرده ایم و حمایتمان از این کودکان بر رفتار دولت ها و گروه های مسلح که از میان کودکان سرباز گیری می کنند، مؤثر واقع شده است. برای مثال، اتحاد لیبریا برای مصالحه و دموکراسی، یکی از گروه های شورشی لیبریا، تا اندازه ای به دلیل گزارش های ما، از استفاده از کودکان در جنگ دست کشیده است. تعداد کودکان سرباز کاهش چشمگیری هم در جنگ های ببر های تامیل سری لانکا داشته ، که آن در پی تأثیر گزارشات و حمایت ما از این مسئله بوده است.”

جان ویلیامسون بر روی کودکان سربازی که در طول 12 سال جنگ در سیرالئون جان سالم به در برده اند، مطالعه کرده است. نتیجه مطالعات وی حاکی از آن است که در بسیاری جوامع از کودکان سرباز می ترسند و از آنان نفرت دارند و نگران بازگشت آنان به نظامیگری هستند.

لوید فینبرگ، مدیر DCOF، سازمانی که برتوانبخشی و بازیابی کودک سربازان از طریق زمینه سازی اشتغال و سرمایه گذاری تمرکز دارد می گوید: “گاهی اوقات هنگامی که شما بر روی کمک به کودکانی که در سابق به عنوان سرباز فعال بوده اند تمرکز می کنید،نتایج ناخواسته دیگری هم ممکن است مشاهده کنید. این امر می تواند هم آنان را در جامعه انگشت نما نماید و هم از آنان شخصیتی مورد تمجید بسازد. دیگران خواهند گفت، شاید بهتر بود ما هم کودک سرباز می شدیم، به تمام این پول هائی نگاه کن که برای کمک به آنها خرج می شود و به ما چیزی نمی رسد.”

از آن جا که مسئلۀ سربازان کودک موضوعی گسترده و پیچیده است، سازمان های غیر دولتی برای رویارویی با آن با یکدیگر ائتلاف کرده اند. برای مثال، سازمان دیده بان حقوق بشر، بخشی از این ائتلاف را تشکیل می دهد، که یک سازمان غیر دولتی بین المللی است و سایر اعضای کمیتۀ تدارکاتی آن عبارتند از سازمان عفو بین الملل، سازمان بین المللی حمایت از کودکان، فدراسیون بین المللی زمین مردم، اتحاد بین المللی نجات کودکان، خدمات پناهندگان جزوییت، و ادارۀ ملل متحد کویکر- ژنو. این ائتلاف از به کار گیری استاندارد های قانونی ملی، منطقه ای و بین المللی ، و پیوستن به آن ها حمایت می کند. این شامل پروتوکل اختیاری سازمان ملل بر کنوانسیون حقوق کودک هم می شود، که به موجب آن وارد کردن نوجوانان کمتر از 18 سال در گروه های مسلح دولتی و غیر دولتی ممنوع اعلام گردیده است. علاوه بر این، ائتلاف برای هر چه بیشتر آشنا کردن فعالان با این مسئله، نظارت مستقیم و حمایت، و کار مستقیم با دولت ها و ایجاد تغییراتی در سیاست ها و قانونگذاری آن ها، کارگاه های آموزشی برپا کرده است. به اعتقاد بکر، نتیجۀ این تلاش ها کاهش تعداد کودکان سرباز است به میزان 250 هزار تا 300 هزار نفراست.

به نظر راشل استول، تحلیلگر ارشد مرکز اطلاعات دفاعی، سازمان پژوهش های سیاسی واقع در واشنگتن، برای رفع مشکل بهره کشی از کودکان سرباز، تنها یک راه حل برای این مسئله کافی نیست. استول در کمیتۀ تدارکاتی کمپین آمریکایی متوقف کردن استفاده از کودکان سرباز نیز شرکت دارد، اظهار می دارد: “البته، فشار آوردن بر دولت ها و گروه های غیردولتی که به استفاده از سربازان کودک ادامه می دهند، از لحاظ دیپلماتیک اهمیت زیادی دارد. او اضافه کرد، اما حمایت از کودکانی که با خطر مواجه هستند هم بسیار حساس است. استول گفت، نمی توان این کار را از واشنگتن دی سی انجام داد. این فعالیت های باید در کشور های مربوط و با استفاده از جوامع محلی به عنوان پایگاه صورت بگیرد، زیرا اگر جامعۀ محلی قابلیت کمک به سربازان کودک سابق را نداشته و قادر نباشد از کودکان حمایت کند، پس این ها همه حرف است و به عمل در نخواهد آمد.

تفاوتها و شباهتهای فرهنگی یکی از موضوعات مورد علاقه جامعه شناسان متمرکز بر موضوع مهاجرت بوده و هست. این موضوع اما این روزها به مدد توسعه امکانات رسانه ای و ارتباطی روز به روز کمرنگ تر می شود و مهاجران و مسافران سرزمینهای جدید دیگر مانند گذشته با شوک فرهنگی عمیق و چالشی همه جانبه همانند ورود گالیور به سرزمین لی لی پوتها مواجه نمی شوند. تلویزیونهای ماهواره ای و اینترنت این امکان را کمابیش برای همه مردمان جهان فراهم آورده است که اطلاعات و دانسته هایی از دیگر فرهنگها و آداب و رسوم به دست بیاورند.

در حال حاضرتنها یک فرهنگ و تمدن در جهان وجود دارد و آن نیز فرهنگ و تمدن انسانی می باشد و تمامی این مرزها، زبان های مختلف و تفاوت ها و تبعیض ها، ساخته دست بشر می باشند و باید روزی از میان برداشته شوند

در این میان مهاجران، دانشجویان و دیپلماتها با توجه به امکانات رسانه ای و توسعه ارتباطات جمعی بسیار بیشتر درباره فرهنگ جامعه میزبان می دانند و اطلاعات جامع تری درباره تفاوتهای فرهنگی و اختلافات سلیقه ای می دانند درحالیکه برخی از جامعه شناسان این روزها معتقدند که شکافهای عمیق فرهنگی سده ها و حتی دهه های گذشته به مدد توسعه وسایل ارتباط جمعی و فرایند جهانی شدن درحال کمرنگ شدن است و تقریبا تمام جوامع توسعه یافته یا درحال توسعه جهان ارزشها و آرمانهای تقریبا مشابه و یکسانی دارند و به صورتی ناخودآگاه درحال کاستن از تفاوتها و یا حتی درونی کردن بعضی از نقاط افتراق دارند.

این درحالی است که بسیاری از چهره ها و شخصیتهای مطرح و برجسته جهانی و ملی معتقدند که مردمان جهان به سمت هم گونی بیشتر پیش می روند
کم نیستند کسانی که میگویند در حال حاضرتنها یک فرهنگ و تمدن در جهان وجود دارد و آن نیز فرهنگ و تمدن انسانی می باشد و تمامی این مرزها، زبان های مختلف و تفاوت ها و تبعیض ها، ساخته دست بشر می باشند و باید روزی از میان برداشته شوند.

تفاوتهای فرهنگی اغلب ریشه در باورها، ادیان، مذاهب و حتی رسوم کهن دارند درحالیکه آنچه دراین میان تمامی این فرهنگهای مختلف و متفاوت را به هم پیوند می دهد باور به ارزشهای مثبت و سازنده و احتراز از بدی ها و پلشتی ها است. تفاوتهای فرهنگی ممکن است باعث بعضی از تفاوتها در نوع نگاه و برخورد در بعضی از مسایل جزیی شوند اما تفاوت عمده در کلیات و ارزشهای نهادینه از محالات است. محال ممکن است که دروغ و دزدی در یک فرهنگ پسندیده تلقی شود یا اینکه یک کاری که از لحاظ همه مردمان جهان زشت و ناپسند به شمار می رود، در فرهنگی دیگر امری پذیرفته یا حتی مورد ستایش قلمداد شود.

انسانها آرمانهای متنوعی دارند که گاه با يکديگر در تضاد قرار می گیرند اما آنچه اهميت دارد این است که بتوان از ارزشهای اصولی محافظت کرد. تایید این نکته که این تنش ها، و حتی تضادها، در هر جامعه وجود دارد تاکیدی بر این نکته است که می توان با اندکی مدارا و مطالعه بر تفاوت های بین فرهنگی فايق آمد.
براین اساس خرد و معرفت متعلق به تمامی انسان ها می باشد. ممکن است امروزه غرب از لحاظ تکنولوژیکی از شرق برتر باشد، اما در زمانی نه چندان دور، این شرق بوده است که سرچشمه خرد و فرزانگی و خاستگاه تمامی مذاهب بشری بوده است و این موضوعی است که ما باید همواره به یاد داشته باشیم و از آن درس بیاموزیم؛ با گذشت زمان و طی یک قرن و یا چندین قرن، مراکز تمدن جهان، تغییر می کنند. اما آن چه که ثابت و بدون تغییر باقی می ماند، انسانیت و طبیعت بشری می باشد. همگی ما در جستجوی زندگی بهتری، سرشار از عشق و زیبایی می باشیم و این حقیقتی است که در طول تاریخ در مورد هر انسانی صدق می نماید.

خواندن هر روزه مطالب و مطلع شدن از حال و روز دوستان و آشنایان از طریق سایتهای اجتماعی این روزها به یک کنش فعال روزانه بسیاری از کاربران بدل شده است. بسیاری از شهروندان دنیای مجازی هر روز در کنار سرزدن به پست الکترونیکی شان و مرور سرفصل اخبار، حتما سری هم به فیس بوک می زنند و چند دقیقه ای به بررسی احوال دوستان می پردازند. جوانان بیشتر نقاط جهان دچار چنین عادتی شده اند فرقی هم نمی کند که در اندونزی از خواب بیدار شوند یا در مسکو. در حومه واشنگتن کار کنند یا در اداره ای در قلب تهران. چه مای اسپیس را ترجیح بدهند و چه فیس بوک یا هر نوع سایت اجتماعی دیگر، هر کس چند دقیقه ای در روز (دست کم یک بار) را صرف سلام و احوالپرسی با دوستانش می کند. این عادت که ” تحرک در شبکۀ اجتماعی” نام گرفته است به عبارت ساده به معنی تعامل و ایجاد محافل اجتماعی از طریق اینترنت است.

کبابی سیار در واشنگتن دی سی که از طریق فیس بوک و توئیتر اطلاع رسانی می کند.

این قابلیت یگانه شبکه های اجتماعی باعث شده است که جنبه های جدیدی از روابط اجتماعی شکل گیرد که تا پیش از این تصور آن ممکن نبود. در اوان ظهور شبکه های اجتماعی بسیاری بیم آن را داشتند که این شبکه های اجتماعی باعث کاهش تعاملات اجتماعی رو در رو و چهره به چهره شود و افراد را به سمت تعاملات هر چه مجازی تر سوق دهد اما این روزها با توسعه تلفنهای همراه و تبلت ها همچنین استفاده از سیستم جهانی مکان یابی (GPS) و نرم افزارهای مرتبط آن مردم می توانند دوستان بیشتری را ملاقات کنند. با استفاده از این سیستم از دوستان خود باخبر شده و با آنانی که در فاصله ای نزدیک قرار دارند، ملاقات کنند. در عوض گفتگوی تلفنی با دوستی از خانه، در یک وقت کوتاه می شود فهمید کدامیک از دوستان در نزدیکی است و به آسانی با آن ها قرار دیدار گذاشت یا دقایقی را در قهوه خانه ای محلی سپری کرد. این امکانات در کنار رهیافت میکرو بلاگینگ که توییتر بارزترین نماد آن است در حال تغییر سریع رفتارهای دوسویه اجتماعی و ایجاد تحول در ساختار زندگی امروز است.

وجود فن آوری شبکه های اجتماعی، مانعی به نام مرزهای جغرافیایی را برای جوانانی که به دنبال اطلاعات مربوط به برنامه های تحصیلی یا تماس با هم سن و سال های خود هستند، از میان برداشته است. بسیاری از دانشجویان در سراسر جهان برای تحقیق در مورد تحصیل در خارج از کشور و کسب اطلاعات از افراد باتجربه، به طور فزاینده ای از تارنماهایی مانند فیس بوک استفاده می کنند. این فن آوری شیوۀ مؤثری برای حفظ ارتباط  با دوستان در خارج و یافتن رفقای تازه نیز به شمار می رود.

تلفنهای همراه هوشمند امکان استفاده گسترده از شبکه های اجتماعی را هموار کرده اند. عکس از AP

فیس بوک و دیگر شبکه های اجتماعی به ابزار تبلیغاتی سیاستمداران نیز تبدیل شده است. استفاده موثر از نقش شبکه های اجتماعی به طور جدی و فزاینده ای در اولین دور انتخابات پرزیدنت اوباما مورد توجه و استفاده قرار گرفت. در حال حاضر تقریبا تمامی سیاستمداران آمریکایی و کارپردازان رسانه ای و تبلیغاتی شان به شبکه های اجتماعی به عنوان ابزاری موثر برای پیشبرد اهداف و برنامه هایشان نگاه می کنند. در صفحه فیس بوک نامزدهای نمایندگی مجلس کاربران می توانند از اینکه نامزدشان از علاقمندان باب دایلان  و فیلم جنگ ستارگان  است مطلع شوند.

ممکن است این سوال نیز در ذهن شما مطرح باشد که آیا پدید آورندگان آمریکایی شبکه های اجتماعی چون فیس بوک و مای اسپیس می دانستند که مخلوقشان که در آن مردم جوک، عکس و پیام های شخصی را با هم رد و بدل می کردند ممکن است روزی تبدیل به یک ابزار تشکیلاتی قدرتمند برای گروه های سیاسی در سراسر جهان شود؟ پاسخ این سوال یک نه قاطع است. درحالیکه این روزها تارنما هایی مانند فیس بوک را هر کس و در هر کجا می تواند تدوین و تصحیح کند- یکی از 80 میلیون کاربر آن در پهنۀ جهان می تواند با گروهی از طرفداران یک فیلم آشنا شود و یا مردم را به یک مهمانی چند روزه دعوت کند، بعضی ها با یک هدف سیاسی به جمع آوری کمک مالی از سوی هزاران تن اهدا کننده می پردازند ، یا تظاهرات دسته جمعی ترتیب می دهند.

در یک بعد از ظهر ماه ژانویه، یک مهندس جوان راه و ساختمان اهل کلمبیا که از خشونت در کشورش جانش به لب رسیده بود، در فیس بوک گروهی برای اعتراض به ارتش انقلابی کلمبیا (FARC) درست کرد، تا شب که به خانه رسیده بود 1500 نفر به این گروه ملحق شده بودند. در 4 مه، “روز عدم اطاعت مدنی” در جهت استقلال این کشور و هم زمان با سالروز هشتاد سالگی تولد حسنی مبارک ایجاد شد. اگر چه انتساب این حرکت های مردمی به فیس بوک و توییتر وچه تسمیه ای نادرست است اما می توان گفت که فیس بوک، توئیتر، پیامک های تلفنی، و سایر فن آوری های ارتباطی نقش اصلی را در دستیابی به این موفقیت ایفا کردند. پیشرفت های فن آوری جدید مجموعه واقعی از ابزارهای جدیدی را در اختیار این افراد قرار داد تا به وسیلۀ آن بتوانند اطلاعات رد و بدل کنند، نظرات شان را به اطلاع هم برسانند، سازماندهی کنند و از منافع شان طرفداری کنند.

به طور خلاصه، فن آوری به تنهایی چیزی را حل نکرد اما وقتی این فن آوری توسط افراد و سازمان هایی که برای ایجاد تغییرات اجتماعی تلاش می کردند به کار گرفته شود می تواند متحد قدرتمندی باشد. و در عین حالی که این فن آوری به تنهایی نمی تواند تغییرات اجتماعی را ایجاد کند، فن آوری ارتباطات قابلیت عظیمی برای پرورش و تقویت جامعۀ مدنی دارد. بهره گیری از  فن آوری های نوین ارتباطی و شبکه های اینترنتی اجتماعی دیگری مثل بلاگز ، یوتوب و مای اسپیس در بخشهایی از آفریقا که مردم از بسیاری از امکانات اولیه محرومند نیز ریشه دوانده است و بسیاری از آفریقایی ها به درک این نکته نائل آمده اند که شبکه های اجتماعی ابزارهایی سودمند برای گسترش تغییر و تحول هستند. یک گروه فیس بوک با عنوان “این افریقایی می تواند” شهروندان را برای تبادل آراء و تشویق حضور فعال در روند توسعه به یکدیگر پیوند می دهد . درمبارزه نوین مردم نیجریه با نام ” نیجریه  بیدار شو” از شبکه های اجتماعی برای دسترسی به نیجریه ای های مقیم خارج جهت جلب توجه به تأسیسات زیربنایی ناکافی برق و نیاز به تغییر و تحول استفاده شد. آنان از طریق یک سایت فیس بوک ، توئیتر و بلاگز ، یک جامعه جهانی واقعی برای اقدام درباره این مسأله دور هم جمع کردند.

کار آفرینی و ایجاد زمینه هایی تازه برای کسب و کار و افزایش مهارتهای حرفه ای نیز از دیگر مزیتهایی است که به واسطه شبکه های اجتماعی می توان در تعمیق و گسترش آن نقشی فعال ایفا کرد. درحال حاضر اغلب شرکتهای بزرگ در فیس بوک صفحه دارند و محصولات و خدماتشان را توئیت می کنند. کارآفرینان جوان و شرکتهای کوچک نیز از طریق امکانات شبکه های اجتماعی به راحتی می توانند به مخاطبان و جامعه هدف خود نزدیک شده و زمینه ارتباط و تجارت را ایجاد کنند. امکانات شبکه های اجتماعی باعث شده است تا هزینه اولیه تاسیس، راه اندازی و تبلیغات به نحو چشمگیری کاهش یابد و نهادهای سریع التاسیس یا استارت آپ با سرمایه اولیه کوچک یا محدود به راحتی بتوانند راه خود را به بازار و مشتریان خود بیابند. خدمات محلی نیز از این قاعده مستثنی نیستند. در حال حاضر دکه های فروش غذا و شیرینی سیار با استفاده از شبکه های اجتماعی برنامه تردد و فروش روزانه خود را به مشتریانشان اعلام می کنند و فروش بسیار بهتری نسبت به گذشته دارند. یک فروشنده کیک فنجانی در واشنگتن با ارسال توئیت روزانه با استفاده از تلفن همراهش مسیر فروش روزانه و ساعتهای توقفش را به مشتریان پر و پا قرصش اعلام می کند.